00
01
02
03
04
04.ΙΔΙΩΤΙΚΟ-ΔΗΜΟΣΙΟ
05
07
08
09
10
11
12
13
14
15
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΛΕΜΕΣΟ

Συμμετοχή σε Διεθνή Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό
Τόπος: ΛΕΜΕΣΟΣ, ΚΥΠΡΟΣ
Έτος: 2025
Εργοδότης: ΔΗΜΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ
Επιφάνεια: 3.500 m² κτιρίου

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ:
THEONI XANTHI XZA ARCHITECTS LLC

 

ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ:
ΘΕΩΝΗ ΞΑΝΘΗ

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ ΞΑΝΘΗ

ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΥ ΞΑΝΘΗ

 

ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ:
Μ. Ε. ΚΡΟΥΣΚΟΥ,
Ρ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

 

ΟΜΑΔΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ:
Ε. ΒΕΛΛΗΣ,
Α. ΚΑΡΚΑΣΗΣ,
Κ. ΜΠΟΥΛΟΥΓΟΥΡΗΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΕΣΤΙΕΣ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΟ

Η πρόταση για το νέο κτίριο φοιτητικών εστιών αντιμετωπίζει την κατοίκηση όχι ως μια απλή λειτουργία φιλοξενίας, αλλά ως ένα σύνθετο περιβάλλον καθημερινής ζωής. Το κτίριο καλείται να ανταποκριθεί στις σύγχρονες ανάγκες ενός νεανικού πληθυσμού, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση ανάμεσα στον ιδιωτικό χώρο, την κοινότητα και την πόλη. Η κατοίκηση δεν περιορίζεται στο δωμάτιο αλλά εκτείνεται στους κοινόχρηστους χώρους, στις αυλές, στις διαδρομές και στους ενδιάμεσους τόπους συνάντησης, συγκροτώντας ένα συνεχές χωρικών εμπειριών.

Ιδέα

Η συνθετική ιδέα βασίζεται στη δημιουργία μιας ανοιχτής και διαπερατής δομής, όπου οι διαφορετικές βαθμίδες ιδιωτικότητας, το ατομικό, το κοινό, το συλλογικό και το δημόσιο, συνδέονται οργανικά μεταξύ τους. Αντί της συμβατικής διάκρισης ανάμεσα στους χώρους κατοίκησης και τους κοινόχρηστους χώρους, προτείνεται ένα αλληλοσυμπληρούμενο πλέγμα που λειτουργεί όχι μόνο με γραμμικές κινήσεις αλλά και με διαγώνιες επικοινωνίες που διευρύνουν τους κοινόχρηστους χώρους πέραν του ισογείου και ενισχύουν την αντίληψη της εστίας ως συγκρότημα μιας κοινότητας .

 

Συνθετική χειρονομία

Η πρώτη συνθετική κίνηση προκύπτει από την υποχώρηση του όγκου στις δύο του πλευρές. Ανατολικά, το κτίριο αποσύρεται λόγω της πυκνής γειτνίασης με τα ψηλά όμορα, αποφεύγοντας τη δημιουργία ενός «σκληρού» ακάλυπτου. Δυτικά, η υποχώρηση του ψηλού μετώπου δημιουργεί την είσοδο, στρέφει το σύνολο προς νότο και επιμηκύνει το μέτωπο προς τον ανοιχτό αστικό ορίζοντα. Από τη διπλή αυτή κίνηση γεννιέται ένας ελισσόμενος σχηματισμός, που συστρέφεται και ορίζει δύο εστιακές κοιλότητες εκατέρωθεν του κτισμένου: την «ιδιωτική» πίσω αυλή και τη δημόσια «μπροστά» πλατεία. Έτσι, το συγκρότημα παύει να λειτουργεί μονοσήμαντα προς μία κατεύθυνση· τα δύο κενά αποκτούν διαφορετική πυκνότητα και χρήση, φιλοξενώντας πολλαπλές δραστηριότητες των φοιτητών. Παράλληλα, η διευθέτηση που «απλώνει» στο οικόπεδο εκμεταλλεύεται το μήκος: διαθέτει μεγαλύτερη ανάπτυξη από έναν γραμμικό σχηματισμό και εξασφαλίζει την ισότιμη εξάπλωση των μονάδων.

Οι κοινόχρηστοι χώροι οργανώνονται ως ένα συνεχές δίκτυο που αναπτύσσεται σε περισσότερα επίπεδα, δημιουργώντας μια αλληλουχία από κλειστούς, ημιυπαίθριους και υπαίθριους χώρους. Χώροι με διπλό ύψος, γέφυρες, υπαίθριες σκάλες και πλατώματα εμπλουτίζουν την κίνηση μέσα στο συγκρότημα, ενώ οι καθημερινές διαδρομές των κατοίκων αποκτούν χαρακτήρα τόπου συνάντησης και κοινωνικής συνεύρεσης. Η χωρική οργάνωση δεν εξυπηρετεί μόνο τη λειτουργία του κτιρίου, αλλά δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη μιας ζωντανής κοινότητας.

 

Δωμάτιο – Ο μικρός χώρος «εν οικονομία».

Η μικρή κλίμακα του δωματίου αντιμετωπίζεται ως το θεμελιώδες κύτταρο της σύνθεσης.

Ο σχεδιασμός αξιοποιεί τον μικρό χώρο με οικονομία και ευελιξία, με εσωτερικές ζώνες  λειτουργικότητας και οικειότητας, δημιουργώντας μικρότερους χώρους οικειοποίησης, πραγματοποιώντας μια σταδιακή μετάβαση από την είσοδο στον κύριο χώρο έως τον υπαίθριο εξωτερικό χώρο. Η μεταφορά του νιπτήρα και του καθρέπτη εκτός του λουτρού διευρύνει οπτικά τον χώρο και επιτρέπει τη μεγαλύτερη διείσδυση του φυσικού φωτός. Στη νοτιοδυτική όψη, ένα διπλό κινητό κέλυφος προσφέρει σκιασμό και ιδιωτικότητα, δημιουργώντας έναν ευέλικτο ημιυπαίθριο χώρο ως προέκταση του δωματίου.

Οι βιοκλιματικές και ενεργειακές πρόνοιες που ενσωματώνονται στο κτήριο δεν λειτουργούν απλώς ως τεχνικές λύσεις, αλλά ως οργανικό κομμάτι της αρχιτεκτονικής του ταυτότητας. Ο σχεδιασμός αξιοποιεί το κλίμα, τον προσανατολισμό και το φυσικό περιβάλλον, προάγοντας την περιβαλλοντική και κοινωνική βιωσιμότητα.

Η πρόταση αντιλαμβάνεται τις φοιτητικές εστίες ως μια μικρή αστική κοινότητα: ένα κτίριο που δεν προσφέρει μόνο στέγαση, αλλά δημιουργεί ένα περιβάλλον συμβίωσης, ανταλλαγής και συλλογικής εμπειρίας, όπου ο σχεδιασμός λειτουργεί ως καταλύτης κοινωνικής ζωής και ως ενεργό στοιχείο του αστικού ιστού.